9 november 2010

Er was eens een meisje


Er was eens een meisje en ze heette Janice. Janice Little.

Janice had 2 broertjes en een zusje, Janice was de oudste. Tot haar 23e leefde ze op een onbewoond eiland, ver weg van welk vasteland dan ook. Het was een pràchtig eiland met lichtgouden stranden, hoge palmbomen en bloemen in vele kleuren! Haar vader leerde haar àlles. Ook welke kleuren de bloemen hadden, en de vissen. Ook leerde hij haar de vissen en bloemen bij hun naam te noemen. Janice’ favoriete bloem was een bloem die vooral aan de oostkant van het eiland groeide, vlakbij hun houten huisje dus. Hij had een stervormige vrucht, in fel Paars. De "Purple Truth", had haar vader gezegd.

Janice zat heel wat uurtjes midden in de paarse bloemenzee! Genietend, helemaal alleen..
Haar jeugd was onbezorgd en veilig. Er was genoeg te eten op het eiland en de familie Little genoot van de rijke Schepping op dit piepkleine stukje aarde.. Ze hadden 2 visbootjes van hout gemaakt, een kleine en een wat grotere.
Janice at iedere dag een vis. Het eiland noemde vader Little, "Fortress". Hoe ze ooit op het eiland terecht kwamen, wist niemand meer..

Janice raakte steeds meer benieuwd naar de grote eilanden.. Naar de onbekende wereld, 'vèr' bij Fortress vandaan. Dan tuurde ze over de groenblauwe zee en droomde over wat zich allemaal achter de horizon afspeelde. Hoe ouder ze werd, hoe groter die nieuwsgierigheid.
Op een dag, toen ze net 17 was geworden, zag ze in de verte een gevaarte op zee. Dat had ze nog nooit gezien! Een reuzeboot? Ze bedacht zich 3 keer, maar probeerde toen met het kleine visbootje ietsje dichter bij het schip te komen. Onmogelijk. Veel te ver weg.
Ze was teleurgesteld maar troostte zich met de gedachte dat de mensen op die grote boot haar toch weinig goeds zouden kunnen brengen, toch? Waar kwamen ze eigenlijk vandaan?..

Jaren later, ze was inmiddels net 23 geworden, gebeurde het weer. Een groot schip passeerde op een tien-tal mile hùn eiland. Maar dit keer was ze dichter in de buurt dan zes jaar daarvoor. Want ze was aan het vissen, met hun nieuwe grotere visboot. Helemaal alleen. Haar vader was die dag ziek. Ze hoorde zelfs de bemanning aan boord praten en plotseling zwaaiden zij richting Janice.
Ze hadden haar gezien! Met een reddingsboot met buitenboordmotor spoedden ze zich richting het visbootje van Janice, die plotseling totaal in het niet viel. Het was een heel vreemde gewaarwording voor haar, nauwelijks te geloven. Voor de mannen ook niet..

Communiceren was onmogelijk. Niemand begreep wat Janice zei.. Uit medelijden en voorzorg namen de scheepslui haar mee aan boord van de Let Mercy Lead, ervan overtuigd dat ze een eenzaam en onmogelijk leven leidde hier midden op de oceaan, met slechts enkele eilandjes om hen heen. En nog voordat Janice het in de gaten had, lagen ze voor Anker, aan vasteland.. Ze liet het gebeuren, gevoed door de steeds grotere nieuwsgierigheid en het niet uit te doven verlangen naar Vrìjheid!

De Kapitein en scheepsarts begeleidden haar in de grote stad aan de Amerikaanse Zuidoostkust, waar het schip haar thuishaven had.

Janice was inmiddels een prachtige jonge vrouw, haar lange blonde krullen hingen tot op haar ranke middel. Ze kreeg intensieve begeleiding en begon in een rustig tempo met taal, schrijf- en geschiedenislessen.
Janice was gelukkig.
Ze wìst dat er meer was, maar dacht toch ook vaak terug aan Fortress.. Haar hoofd tolde.

Op een dag nam haar vaste begeleidster Laura haar mee naar de stad. Ze reden bijna een uur dwars door de grote stad en Janice keek haar ogen uit!
"Maarre, waarom moeten we steeds stoppen Laura?", vroeg Janice.
"Omdat er anders ongelukken komen Janice! In het verkeer moet je iedereen de ruimte geven, anders gebeuren er ongelukken. Net als in het echte leven, Janice. Het is goed om naar anderen te luisteren"...

"Als het verkeerslicht op rood staat, dat is het bovenste licht, moet je stoppen. Wanneer het groen is moet je weer rijden".
"Rood?!?", riep Janice. "Maar ik zie helemaal geen rood licht! Alleen groen, iets wat op geel lijkt èn paars, Laura". "Haha, paars, dat zou gezellig zijn hè?!"
"Dat gele, noemen wij oranje. En het rode licht Janice, je weet best dat dat rood is, je maakt een grapje zeker?".
"Nee, echt niet Laura. Het bovenste licht is duidelijk paars en niet rood, ik ben niet gek!" Laura keek Janice eventjes met een vertwijfelende blik van ongeloof aan. "Dat is rood, puur Rood, Janice". "Het is paars Laura, geen twijfel en discussie over mogelijk". Mijn vader heeft mij 'àlles' geleerd".. Er viel een moment van stilte.
Laura liet het maar even voor wat het was, er was toch geen praten aan. Nòg niet.
"Paars=Paars en geen Rood”, besloot Janice. "Toch?.."

Het zou een heel jaar duren voordat Janice, die inmiddels haar plekje gevonden had in het bruisende leven van de havenstad Fort Lauderdale, begon te geloven dat paars geen paars is, maar rood…
Steeds meer mensen vertelde Janice dat ze simpelweg aan moest nemen dat 'paars' toch echt Rood is.
En ze vergeleken de kleuren. Iedereen in Fort Lauderdale zei inderdaad rood als die paarse (of toch rode?) kleur ter sprake kwam. Of het nu bij de groenteman was, in de kledingwinkel of op crea-club, iedereen noemde 'paars', ROOD.

Tsja, als je je leven lang gehoord hebt dat paars, paars is.. En nooit iets anders …

Maar uiteindelijk was ook Janice overtuigd! Rood is rood. En gèèn paars.
En op de één of Andere manier, ergens diep in haar hart, dacht ze dit al veel langer..
Ze dacht steeds vaker terug aan het eiland, de prachtige bloemen en haar ouders, broertjes en zusje.
Aan de bloemen met hun hemels mooie kleuren en aan datgene wat haar vader haar allemaal geleerd èn verboden had.. Niemand die ooit had kunnen zeggen dat het anders was.
Behalve haar hart …

Na jaren van strijd en studie kreeg Janice steeds meer de behoefte om weer eens terug te gaan naar het eiland. Na heel wat Googelen en zoeken lukte het haar om de reis te gaan maken naar het eilandje Fortress. En op een regenachtige vrijdagmorgen vertrok ze. Terug naar háár eiland!!

Vanaf het laatste grotere eiland in de buurt, het rotsachtige Port Freedom, legde Janice het laatste stuk af in een idyllische 3-master, die deed denken aan Bijbelse tijden. De contouren en kleuren van "Fortress" werden langzaam zichtbaar. Daar lag 'haar' eiland. Daar lag haar jeugd..

Bij het voor anker gaan stonden haar zus, één van haar broers en moeder al aan het strand te kijken, dit hadden ze nog niet eerder meegemaakt. Haar vader stond behoedzaam in de opening van de deur van het houten huisje, dat nog weinig veranderd leek.. Ze praatte honderd uit. Janice’ jongste broertje was vorig jaar zomer plotseling verdwenen, net als Janice, inmiddels 11 jaar geleden. Janice voelde zich even als ‘de verloren dochter’ maar voelde zich tevens totaal onbegrepen. Haar vader bleef op afstand, die kon het allemaal niet verwerken..

De daaropvolgende weken genoot Janice van al het natuurschoon op het magnifieke eiland en ze ging midden in het veld met rode bloemen liggen, net als vroeger. Ze waren juist volop in bloei en ze dacht nog eens terug aan de woorden van Laura. En het 'Stoplicht'. Een Licht dat haar leven ècht even deed stoppen! Haar deed stilstaan. Letterlijk en figuurlijk. Laura was inmiddels al jaren één van haar beste vriendinnen en Zus in de Heer. Ze gingen samen naar dezelfde Baptistengemeente in de stad.

Janice had nog één missie en verlangen vòòrdat deze bijzondere Kerstvakantie alweer ten einde was;
"Ik ga eens met paps praten". Bij een stilmakende zonsopgang zaten ze de volgende morgen met z'n tweetjes op een aangespoeld stuk hout, turend over het water.
"Kijk eens naar ons schip pap, het is een zogenoemde 3-master. Zie je dat de middelste mast het grootst is? Weet je pa? Ik zie Golgotha voor me;

3 Kruizen met aan de middelste Jezus”.
"Nou, nou, wel een beetje eerbiedig hè, Nicey", zei pa..
"Paps, ècht! Hangend, vastgenageld, helemaal alleen, verlaten van vrienden, èn van God.. Jezus begrijpt ons, in àlles..
Aan dat Kruis droop bloed.
Het kostbare bloed van de Verlosser. -Stilte-
Weet je welke kleur dat bloed had, Pap?"
Janice liep even weg en plukte snel een bosje 'Purple Truth’s', haar favoriete bloemen.
"Paars", zei pa Little toen. 
"Tsja, het lijkt er wel een beetje op hè.."


En na een korte stilte;
"Pa, het is geen paars, maar Róód".
"Maar dat is toch paars Nicie, dat weet je toch? Dat heb ik je zelf geleerd 'uit het woord der waarheid'!.. Waar heb ik gefaald in mijn opvoeding?", zei pa Little ietwat geïrriteerd en met een kleinzielige stem, gebogen hoofd en een stoïcijnse blik als van een alleenheerser..
"Dat weet ik nog Pa, maar het is echt geen paars. Het is Rood. 100% Rood.
Jezus heeft ons vrijgekocht met Zijn bloed. En ook Zijn bloed was Rood.
Hij gaf 100%, Hij gaf alles voor ons, zodat ook ik voor altijd Vrij mag zijn!
Rood = Vrijheid. Het rode bloed van Jezus maakt ons Vrij".

Paps begreep het niet en wilde het ogenschijnlijk ook niet begrijpen. Hij bleef naar de grond staren. Janice dacht terug aan de tijd dat zij het ook niet wilde of kòn aannemen.
"Paps, als je het niet gelooft, neem het dan alsjeblieft van mìj aan. En niet voor mij, maar voor jezelf en voor mams en voor Jude en Jilly.
Èn voor Jezus..
De wereld stopt niet bij dit eiland, paps.
En het Geestelijke leven al helemaal niet.. Thank God!!"

Janice besloot niet nog eens 2 jaar te blijven. Of 10..

Nee, ze ging terug naar Fort Lauderdale, naar haar veilige havenstad, de stad die eens zo vreemd en groot leek maar nu als een ècht thuis voelde.
Eindelijk Thuis.








27 september 2010

"Wat heb jìj te bieden?"

 
De huidige maatschappij staat in het teken van consumptie.

"Je kunt het. Ga ervoor! Haal eruit wat erin zit. Je leeft maar één keer."

Op allerlei manieren probeert men ons wijs te maken dat we zijn, wat we presteren.
Triest genoeg maken veel mensen dit zichzelf wijs. Dat is rampzalig, want het is een leugen en eindigt in een verslaving naar méér, in alle opzichten.
"Wat kun je. Wat heb je te bieden?" Het is de grote verleider, de satan die hier spreekt.

We worden dagelijks uitgedaagd door de duivel. Hij is maar op één ding uit: Alles wat heel is, kapot maken. Zo snel mogelijk. En hij krijgt het steeds makkelijker hier op aarde, dat sinds zijn degradatie zijn woonplaats is. Ja, satan woont hier.. Sterker nog, hij is "de overste der wereld". Zó noemt Jezus hem, in Johannes 14:30.

"De Heer regeert", wordt er gezongen.. Dat klopt, maar dan in de Hemel.. èn als nieuw mens, in je hart! En straks op de nieuwe aarde (1000-jarig rijk?). Maar Hij regeert niet in dèze wereld. Hier regeert satan. Hier houdt satan huis en hij gaat tekeer.. En aan ons de heilige uitdaging om deze “overste der wereld” te weerstaan! Elke dag opnieuw. Het goede nieuws is dat Jezus hem reeds verslagen hèèft! En als wij ons volledig overgeven aan Jezus, zijn ook wij mèèr dan overwinnaars. (Rom. 8:37).
De zonde heeft geen macht meer over ons, de dood is overwonnen! Dan ben je Familie geworden van een hemels huisgezin!

Laat je dus niets wijsmaken omtrent je identiteit. We zijn geen product, maar hemelse schepsels. En in Hem, vòlmaakt.

In deze verwarde egocentrische maatschappij lijkt het alleen om zichtbare resultaten te draaien. Om vooruitgang. We moeten ons imago oppoetsen om onszelf te verkopen. We moeten nètwerken. We moeten mooi zijn! De wereld vertelt ons dat we grenzeloze ambities moeten hebben. En dus profileren we onszelf op het Internet en hopen via 'onze' netwerken promotie op promotie te maken. Is het niet op zakelijk niveau dan wel in de relationele sfeer en zelfs op kerkelijk terrein...

Want macht = aanzien. Uitsteken boven 'de rest'. Òpvallen!

We moeten ònafhankelijk worden (feminisme/emancipatie) en vooral zelfverzekerd overkomen.. Maar die zogenaamde ‘zelfverzekerdheid’ ontstaat meestal uit een onzeker en leeg bestaan. De behoefte om populair te zijn en geprezen te worden, wordt hierdoor steeds groter…
En zonder dat we het door hebben, gaan we het belangrijk vinden om belangrijk gevonden te worden..


Maar Jezus' wandel op aarde was geen pad 'omhoog', Zijn weg liep precies andersom. Jezus ging trouw de weg van het Neerwaartse pad. Dit Pad, het Master Plan van God, was door Zijn Vader uitgestippeld. Een Kosmisch Plan dat toewerkt naar Eeuwig Nieuw Leven.

Door het Zoenoffer van Zijn Zoon, de Dienstknecht.

Nee, Jezus zocht niet naar erkenning of eer. Jezus negeerde de verleidelijke aanbiedingen van satan. Hij, Jezus, "was gelijk aan God maar nam de gestalte van een dienstknecht aan, Hij heeft zich vernederd en bleef gehoorzaam tot aan de dood, de dood aan het Kruis."

Waarom?

“..opdat in de naam van Jezus elke knie zich zal buigen, in de hemel, op de aarde en onder de aarde en elke tong belijden zal: ‘Jezus Christus is Heer,’ tot eer van God, de Vader."
~Fil. 2:7-8,10-11.

De wereld zegt: Wat heb je bereikt en wat heb je te bieden?

 Jezus zegt: Volg Mij




15 juli 2010

"God geneest!" Maar meestal niet . . .


Door de enorme charismatische chaos en misleiding van de laatste jaren, is het noodzaak om je broertje- en zusje in Christus, in alle liefde te waarschuwen. En waar mogelijk te beschermen voor de excessen op het 'Evangelie'-podium..

Ook ik heb steeds meer moeite met het 'concept' van genezingsdiensten- en campagnes. Geloof me, ik ben zelf chronisch ziek, heb er tè veel van meegemaakt. Het stuit me tegen de borst. Temeer omdat er op deze manier niets van in de Bijbel staat.
Nergens houden Jezus en (later) zijn discipelen/apostelen speciale 'genezingsamenkomsten' of iets dergelijks.

Sommige christenen draaien de boel vaak om, meestal onbewust overigens. Eerst de wonderen en dan als bonus nog wat bekeringen.. Maar in de Bijbel zie ik dat er bijna altijd eerst het Evangelie werd gepredikt, door Jezus zelf of discipelen en apostelen. En als teken werden er (eventueel) mensen genezen van hun ziekte of aandoening.

De genezingen vonden óveral plaats en niet alleen in de tempel tijdens een speciaal ingerichte tijd voor genezing, op of voor een speciaal podium...

Dat neemt niet weg dat God het kan gebruiken en dat Hij dat ook zeker doet! Ook vandaag nog. Geen enkele twijfel daarover. Maar de tekenen van genezing vonden jùist plaats in de tijd van Jezus' bediening in Israël en niet meer zozeer in deze tijd. Immers, de Joden zouden door de wondertekenen van Jezus weten dat Hij de Messias is! (En nog geloofde ze Hem niet..)

Mensen in deze tijd, die ècht overtuigd zijn dat God hen een genezingsbediening of gave van genezing heeft gegeven, zouden ermee de straat op moeten! De ziekenhuizen en Aidsklinieken in, om voor deze zieke mensen te gaan bidden! En ze te genezen.. Waarom doen ze dàt niet?! 

Ben bang dat er maar weinig 'beroemde' gebedsgenezers de straat op gaan (zoals Jezus en de eerste discipelen deden) om spontaan voor zieken te bidden. 'Succesvolle' gebedsgenezers in deze tijd, zoals de Benny Hinn's en Jan Zijlstra's, doen dit dus ook niet. Althans, niet in eigen land... Niet búiten de veilige setting van hun eigen podia om.. Overigens blijken helaas ook bij hen veel "geclaimde" genezingen achteraf helemaal geen genezingen te zijn. Áls je al naar voren mag komen. Want je wordt zorgvuldig geselecteerd, of juist geweerd... 

Vraag dat maar aan Joni Eareckson Tada, die jaren geleden een bijeenkomst van Kathryn Kuhlman bezocht.

Ze kwam niet eens door de voorrondes van de 'Kathryn Kuhlman-show'..
Benny Hinn is overigens ook een voorbeeld voor meerdere Nederlandse evangelisten. Onbegrijpelijk, maar waar.

Benny Hinn, 'de gezalfde'..

Dit alles is niet echt Bijbels te noemen, voorzichtig uitgedrukt.
Bovendien, in Jezus' tijd was iedereen die door Jezus of de apostelen genas, ook écht genezen!
Er werd je niet verteld dat je nog maar eens 6 keer naar Leiderdorp of Drachten af moest reizen, om het opnieuw en opnieuw te proberen....

En wat blijft er over? Verdrietige en teleurgestelde zieke mensen. Mensen die het al zo moeilijk hebben. Mensen die al hun vertrouwen op God stellen (stelde..) maar in verwarring raken door dit soort ernstige misleidingen. Inderdaad, er wordt ze zelfs verteld dat het ligt aan hun gebrek aan geloof. "Voel je al wat?, nee?, je geloof is denk ik niet groot genoeg!". Misdadig gewoon.
Heel erg verdrietig allemaal. Op de eerste plaats voor GOD Zelf..

Één ding vergeten deze 'Godsmannen': Wie deel hebben aan Zijn lijden (ook door ziekte), zullen straks ook in diezelfde mate deel hebben aan Zijn Heerlijkheid! Wat een rijke belofte!

Jesaja zegt: "Zijn striemen brachten ons genezing". En zo is het. Genezing van onze ziel, van ons hàrt.
Het enige wat God van ons verlangt, is ons hart. Ons héle hart. Hij wil ons hart hélen.

Geen gebed wordt door de hemel hoger geëerd dan het: "Niet mijn wil Heer, maar Uw wil geschiedde".




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...