9 november 2010

Er was eens een meisje


Er was eens een meisje en ze heette Janice. Janice Little.

Janice had 2 broertjes en een zusje, Janice was de oudste. Tot haar 23e leefde ze op een onbewoond eiland, ver weg van welk vasteland dan ook. Het was een pràchtig eiland met lichtgouden stranden, hoge palmbomen en bloemen in vele kleuren! Haar vader leerde haar àlles. Ook welke kleuren de bloemen hadden, en de vissen. Ook leerde hij haar de vissen en bloemen bij hun naam te noemen. Janice’ favoriete bloem was een bloem die vooral aan de oostkant van het eiland groeide, vlakbij hun houten huisje dus. Hij had een stervormige vrucht, in fel Paars. De "Purple Truth", had haar vader gezegd.

Janice zat heel wat uurtjes midden in de paarse bloemenzee! Genietend, helemaal alleen..
Haar jeugd was onbezorgd en veilig. Er was genoeg te eten op het eiland en de familie Little genoot van de rijke Schepping op dit piepkleine stukje aarde.. Ze hadden 2 visbootjes van hout gemaakt, een kleine en een wat grotere.
Janice at iedere dag een vis. Het eiland noemde vader Little, "Fortress". Hoe ze ooit op het eiland terecht kwamen, wist niemand meer..

Janice raakte steeds meer benieuwd naar de grote eilanden.. Naar de onbekende wereld, 'vèr' bij Fortress vandaan. Dan tuurde ze over de groenblauwe zee en droomde over wat zich allemaal achter de horizon afspeelde. Hoe ouder ze werd, hoe groter die nieuwsgierigheid.
Op een dag, toen ze net 17 was geworden, zag ze in de verte een gevaarte op zee. Dat had ze nog nooit gezien! Een reuzeboot? Ze bedacht zich 3 keer, maar probeerde toen met het kleine visbootje ietsje dichter bij het schip te komen. Onmogelijk. Veel te ver weg.
Ze was teleurgesteld maar troostte zich met de gedachte dat de mensen op die grote boot haar toch weinig goeds zouden kunnen brengen, toch? Waar kwamen ze eigenlijk vandaan?..

Jaren later, ze was inmiddels net 23 geworden, gebeurde het weer. Een groot schip passeerde op een tien-tal mile hùn eiland. Maar dit keer was ze dichter in de buurt dan zes jaar daarvoor. Want ze was aan het vissen, met hun nieuwe grotere visboot. Helemaal alleen. Haar vader was die dag ziek. Ze hoorde zelfs de bemanning aan boord praten en plotseling zwaaiden zij richting Janice.
Ze hadden haar gezien! Met een reddingsboot met buitenboordmotor spoedden ze zich richting het visbootje van Janice, die plotseling totaal in het niet viel. Het was een heel vreemde gewaarwording voor haar, nauwelijks te geloven. Voor de mannen ook niet..

Communiceren was onmogelijk. Niemand begreep wat Janice zei.. Uit medelijden en voorzorg namen de scheepslui haar mee aan boord van de Let Mercy Lead, ervan overtuigd dat ze een eenzaam en onmogelijk leven leidde hier midden op de oceaan, met slechts enkele eilandjes om hen heen. En nog voordat Janice het in de gaten had, lagen ze voor Anker, aan vasteland.. Ze liet het gebeuren, gevoed door de steeds grotere nieuwsgierigheid en het niet uit te doven verlangen naar Vrìjheid!

De Kapitein en scheepsarts begeleidden haar in de grote stad aan de Amerikaanse Zuidoostkust, waar het schip haar thuishaven had.

Janice was inmiddels een prachtige jonge vrouw, haar lange blonde krullen hingen tot op haar ranke middel. Ze kreeg intensieve begeleiding en begon in een rustig tempo met taal, schrijf- en geschiedenislessen.
Janice was gelukkig.
Ze wìst dat er meer was, maar dacht toch ook vaak terug aan Fortress.. Haar hoofd tolde.

Op een dag nam haar vaste begeleidster Laura haar mee naar de stad. Ze reden bijna een uur dwars door de grote stad en Janice keek haar ogen uit!
"Maarre, waarom moeten we steeds stoppen Laura?", vroeg Janice.
"Omdat er anders ongelukken komen Janice! In het verkeer moet je iedereen de ruimte geven, anders gebeuren er ongelukken. Net als in het echte leven, Janice. Het is goed om naar anderen te luisteren"...

"Als het verkeerslicht op rood staat, dat is het bovenste licht, moet je stoppen. Wanneer het groen is moet je weer rijden".
"Rood?!?", riep Janice. "Maar ik zie helemaal geen rood licht! Alleen groen, iets wat op geel lijkt èn paars, Laura". "Haha, paars, dat zou gezellig zijn hè?!"
"Dat gele, noemen wij oranje. En het rode licht Janice, je weet best dat dat rood is, je maakt een grapje zeker?".
"Nee, echt niet Laura. Het bovenste licht is duidelijk paars en niet rood, ik ben niet gek!" Laura keek Janice eventjes met een vertwijfelende blik van ongeloof aan. "Dat is rood, puur Rood, Janice". "Het is paars Laura, geen twijfel en discussie over mogelijk". Mijn vader heeft mij 'àlles' geleerd".. Er viel een moment van stilte.
Laura liet het maar even voor wat het was, er was toch geen praten aan. Nòg niet.
"Paars=Paars en geen Rood”, besloot Janice. "Toch?.."

Het zou een heel jaar duren voordat Janice, die inmiddels haar plekje gevonden had in het bruisende leven van de havenstad Fort Lauderdale, begon te geloven dat paars geen paars is, maar rood…
Steeds meer mensen vertelde Janice dat ze simpelweg aan moest nemen dat 'paars' toch echt Rood is.
En ze vergeleken de kleuren. Iedereen in Fort Lauderdale zei inderdaad rood als die paarse (of toch rode?) kleur ter sprake kwam. Of het nu bij de groenteman was, in de kledingwinkel of op crea-club, iedereen noemde 'paars', ROOD.

Tsja, als je je leven lang gehoord hebt dat paars, paars is.. En nooit iets anders …

Maar uiteindelijk was ook Janice overtuigd! Rood is rood. En gèèn paars.
En op de één of Andere manier, ergens diep in haar hart, dacht ze dit al veel langer..
Ze dacht steeds vaker terug aan het eiland, de prachtige bloemen en haar ouders, broertjes en zusje.
Aan de bloemen met hun hemels mooie kleuren en aan datgene wat haar vader haar allemaal geleerd èn verboden had.. Niemand die ooit had kunnen zeggen dat het anders was.
Behalve haar hart …

Na jaren van strijd en studie kreeg Janice steeds meer de behoefte om weer eens terug te gaan naar het eiland. Na heel wat Googelen en zoeken lukte het haar om de reis te gaan maken naar het eilandje Fortress. En op een regenachtige vrijdagmorgen vertrok ze. Terug naar háár eiland!!

Vanaf het laatste grotere eiland in de buurt, het rotsachtige Port Freedom, legde Janice het laatste stuk af in een idyllische 3-master, die deed denken aan Bijbelse tijden. De contouren en kleuren van "Fortress" werden langzaam zichtbaar. Daar lag 'haar' eiland. Daar lag haar jeugd..

Bij het voor anker gaan stonden haar zus, één van haar broers en moeder al aan het strand te kijken, dit hadden ze nog niet eerder meegemaakt. Haar vader stond behoedzaam in de opening van de deur van het houten huisje, dat nog weinig veranderd leek.. Ze praatte honderd uit. Janice’ jongste broertje was vorig jaar zomer plotseling verdwenen, net als Janice, inmiddels 11 jaar geleden. Janice voelde zich even als ‘de verloren dochter’ maar voelde zich tevens totaal onbegrepen. Haar vader bleef op afstand, die kon het allemaal niet verwerken..

De daaropvolgende weken genoot Janice van al het natuurschoon op het magnifieke eiland en ze ging midden in het veld met rode bloemen liggen, net als vroeger. Ze waren juist volop in bloei en ze dacht nog eens terug aan de woorden van Laura. En het 'Stoplicht'. Een Licht dat haar leven ècht even deed stoppen! Haar deed stilstaan. Letterlijk en figuurlijk. Laura was inmiddels al jaren één van haar beste vriendinnen en Zus in de Heer. Ze gingen samen naar dezelfde Baptistengemeente in de stad.

Janice had nog één missie en verlangen vòòrdat deze bijzondere Kerstvakantie alweer ten einde was;
"Ik ga eens met paps praten". Bij een stilmakende zonsopgang zaten ze de volgende morgen met z'n tweetjes op een aangespoeld stuk hout, turend over het water.
"Kijk eens naar ons schip pap, het is een zogenoemde 3-master. Zie je dat de middelste mast het grootst is? Weet je pa? Ik zie Golgotha voor me;

3 Kruizen met aan de middelste Jezus”.
"Nou, nou, wel een beetje eerbiedig hè, Nicey", zei pa..
"Paps, ècht! Hangend, vastgenageld, helemaal alleen, verlaten van vrienden, èn van God.. Jezus begrijpt ons, in àlles..
Aan dat Kruis droop bloed.
Het kostbare bloed van de Verlosser. -Stilte-
Weet je welke kleur dat bloed had, Pap?"
Janice liep even weg en plukte snel een bosje 'Purple Truth’s', haar favoriete bloemen.
"Paars", zei pa Little toen. 
"Tsja, het lijkt er wel een beetje op hè.."


En na een korte stilte;
"Pa, het is geen paars, maar Róód".
"Maar dat is toch paars Nicie, dat weet je toch? Dat heb ik je zelf geleerd 'uit het woord der waarheid'!.. Waar heb ik gefaald in mijn opvoeding?", zei pa Little ietwat geïrriteerd en met een kleinzielige stem, gebogen hoofd en een stoïcijnse blik als van een alleenheerser..
"Dat weet ik nog Pa, maar het is echt geen paars. Het is Rood. 100% Rood.
Jezus heeft ons vrijgekocht met Zijn bloed. En ook Zijn bloed was Rood.
Hij gaf 100%, Hij gaf alles voor ons, zodat ook ik voor altijd Vrij mag zijn!
Rood = Vrijheid. Het rode bloed van Jezus maakt ons Vrij".

Paps begreep het niet en wilde het ogenschijnlijk ook niet begrijpen. Hij bleef naar de grond staren. Janice dacht terug aan de tijd dat zij het ook niet wilde of kòn aannemen.
"Paps, als je het niet gelooft, neem het dan alsjeblieft van mìj aan. En niet voor mij, maar voor jezelf en voor mams en voor Jude en Jilly.
Èn voor Jezus..
De wereld stopt niet bij dit eiland, paps.
En het Geestelijke leven al helemaal niet.. Thank God!!"

Janice besloot niet nog eens 2 jaar te blijven. Of 10..

Nee, ze ging terug naar Fort Lauderdale, naar haar veilige havenstad, de stad die eens zo vreemd en groot leek maar nu als een ècht thuis voelde.
Eindelijk Thuis.








Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...