28 januari 2012

Verloren genoeg


"Heer Jezus, U bent slechts 33 jaar op aarde geweest.
Sinds een kleine 2000 jaar woont U weer Thuis, bij Uw Vader.
U hoort àl onze gebeden die wij sindsdien vanaf de aarde fluisterend, smekend, schreeuwend of stotterend de lucht insturen.
Maar soms denk ik: U hoort ze wel, maar wat doet U ermee?..
Er is zo onbegrijpelijk veel pijn en lijden in deze wereld.
Ik zou U wat willen vragen Heer, en het klinkt misschien een beetje onbeleefd, maar:
Bent U mij vergeten sinds U omhoog vloog? ...
Nou, één ding kan U verzekeren; ik herinner mij nog ìeder woord die U sprak!

U zocht naar geloof, maar vond bijna niemand..
Enkele vrienden volgde U.
Sommige volgelingen waren razend enthousiast en sloten zich ook achter U aan, maar dat was vaak alleen wanneer U wonderen verrichtte.
Er is niets nieuws onder de zon..

Onze liefde of ons geduld is nooit zo groot geweest als het Uwe.
Wij, die bang zijn voor pijn, en ons angstig voelen om te worden afgewezen.
Terwijl U toch èlk gebed dat wij bidden hoort, Heer. Dat weet ik ook eigenlijk wel.
Maar toch, maar toch Heer;
ik vraag mij soms af of mijn pijn en dat van miljarden anderen U werkelijk schelen kan.

Waarom gaan de dingen zoals ze gaan, Heer?
Toen U zich verlaten voelde, tranen liet en bloed zweette en Uw vrienden U in de steek lieten, wist U tóen al, dat òns leven ook niet bepaald makkelijk zou worden?..
Heer, blijven al die mensen die vandaag met intense pijn leven eenzaam achter? Zonder troost?

Ik weet wel, U bent begaan met onze pijn. U bent bekend met onze zorgen en eenzaamheid.
Ik weet wel, dat wanneer al het lijden in de wereld verklaard zou worden, er nog steeds even-veel lijden zijn zal.
Ik weet ook wel Heer, dat onze "waarom's?" altijd waarom's blijven, zolang wij nog hier aan deze wereld kleven..
En ik weet wel Heer, dat U ook gebeden vèrhoord.

Terwijl wij soms maar niet los kunnen komen van ons verleden, lukt het ons ook nooit om even in de toekomst kijken.. Dat maakt me soms bang, Heer.
Maar U ziet alles en weet alle dingen. Ook die komen gaan..
Zou het lijden vanaf nu dan misschien ietsje minder kunnen Heer?
Om te beginnen in mijn lichaam en daarna voor de rest van Uw schepping?...
Oké, in omgekeerde volgorde is ook goed. Al kan ik U niet beloven hoe lang ik dit nog volhoud.
Heer, U bent mijn Gids op de reis door het leven. Maar soms denk ik dat U de regie kwijt bent.

Tenzij ik mezelf er eíndelijk bij neerleg dat Ú mij geleid hebt.. 
op de plek .. waar ik nu ben...
Een plek die meestal verloren genoeg voelt, om mij door U te laten leiden..


Leer mij om steeds vaker eerst tot tien te tellen. Leer me stil te worden voor U, om in de boezem van Uw Geest te rusten voordat ik wèèr sukkelig struikel over mijn eigen frustraties. Ja, leer me tot tien tellen Heer, zodat ik telkens weer Uw liefde voelen kan, en niet weer ga zoeken op plaatsen waar ik U niet vinden zal..
Eén ding is zeker: welke plek of situatie dat ook was of zijn zal, U bent daar al eerder geweest..

Heer Jezus, ik hoop dat U vanaf nu wat minder verstoppertje speelt..
Zelf wil ik mij ook niet meer 'verstoppen' voor U. Wilt U me daarbij helpen? aUb?
Hoe dan ook: 1000x dank dat U stapelgek op mij bent!!

Ik weet wel Heer, dat ik net al mijn frustraties botvierde op U..
Op die Ene..

  die het meest van mij houdt..."







Hierbij kun je lezen: Psalm 77:2-14, Lukas 22:41,42,45 en Romeinen 7:18-25

Dit blogje schreef ik geïnspireerd op de woorden uit het eerlijke en prachtige lied "Hard to get", geschreven door singer/songwriter Rich Mullins.


5 opmerkingen:

  1. Hahaha sorry Hans maar mijn lachen is niet omdat je iets doms roept (voor zover ik dat al zou kunnen beoordelen) maar om je eerlijke wijze van schrijven. Mij vergeten sinds U omhoog vloog?

    Tja zo voelt het wel. Je zou zo graag in je lijden eens iets meer merken van Zijn aanwezigheid, maar het is stil.

    Ik heb wel eens gedacht dat de vergadering der gelovigen gelijk heeft als ze beweren dat God vroeger in de Vader sprak, later door de Zoon en nu door de Heilige Geest.

    Eerst een harde stem die bergen deed splijten, toen een mensenstem die al moeilijker hoorbaar was en nu dat zachte fluisteren van de wind.

    Neemt ons mee terug naar Eliza die ook God zocht en de donder hoorde maar wist dat God daarin niet was. Een storm en een vuur, ook daarin was Hij niet. En toen dat zachte suizen van de wind en hij wist: het is de Heer...

    ZO ervaren wij het ook een beetje. Te midden van al je moeiten geen duidelijke aanrakingen maar slechts een heel moeilijk hoorbaar gesuis van Zijn aanwezigheid. Dat is hoe ik het ervaar als ik eerlijk ben als (met respect) een achtergrondruisje een bijna verstomde echo van Zijn stem....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Peter, bedankt voor je eerlijke en toffe reactie! :-)
      Het is heerlijk om eerlijk te zijn, juist over het mysterie God, toch?
      Mooie vergelijking met wat Elisa ondervond!
      Ik denk ook dat God vooral in het 'fluisteren' tot ons spreekt. En je hoort Hem alleen als je voor Hem stil wordt..
      (Vergadering van Gelovigen.. nu door de HG? ehmmmmmmm..)
      Wat betreft lijden en Gods stem: C.S. Lewis vertaalde het precies omgekeerd maar wel gaaf:
      "God whispers to us in our pleasures, speaks to us in our conscience, but shouts! in our pain; it is His megaphone to rouse a deaf world".

      Verwijderen
  2. Lees 'toevallig' dit blogje op deze gekke tijd...
    En je frustraties bot vieren op de Heer (is Hem alles vertellen) dat is ok lijkt me... En sinds ik wat vaker even doorklik bij Dailey Light naar de tekstgedeelten in de Engelse bijbel, zag ik net van de week het woord frustratie staan in Romeinen 8.
    Das eigenlijk precies wat jij hier ook zegt. In het Nederlands staat er vruchteloosheid van de schepping.
    NIV-translation:
    20 For the creation was subjected to frustration, not by its own choice, but by the will of the one who subjected it, in hope 21 that[h] the creation itself will be liberated from its bondage to decay and brought into the freedom and glory of the children of God.

    22 We know that the whole creation has been groaning as in the pains of childbirth right up to the present time. 23 Not only so, but we ourselves, who have the firstfruits of the Spirit, groan inwardly as we wait eagerly for our adoption to sonship, the redemption of our bodies. 24 For in this hope we were saved.

    Frustratie is dus eigenlijk precies wat we hier op aarde ervaren in alles wat nog niet zo is als God het heeft bedoeld en hoe Hij het wil hebben. En waar wij op hopen...
    En als we erop hopen, dat het eens anders zal zijn en je van al je frustraties bevrijd zult zijn omdat er geen reden meer is... Dan is dat geloof de reden dat we gered zijn.

    Dit is echt een blogje waar je zelf heel veel aan hebt als je het weer es leest, lijkt me... Die gekke gewaarwording heb ik bij mijn eigen blogjes ook wel eens,,,

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Onze frustraties met de Heer delen, hoeft verre van vruchteloos te zijn meen ik.
      De NBV zegt zelfs zinloos.

      "Dan is dat geloof de reden dat we gered zijn." Amèn!

      Verwijderen
  3. Heel mooi Hans en erg herkenbaar, maar dat wist je natuurlijk al. Ik vind dit een schitterend gebed en volgens mij God ook. Hij wil geen vrome praatjes, maar een eerlijk hart dat zoekt naar Hem. Een korte tijd zullen we het moeilijk hebben hier op aarde, een eeuwigheid vreugde.

    BeantwoordenVerwijderen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...